Muzyczna podróż do serca Warszawy

W Warszawie katarynki pojawiły się już w połowie XVIII wieku. Sprowadzone z Włoch przez wędrownych grajków zyskały tak ogromną popularność, że w XIX wieku w Warszawie kataryniarzy było więcej niż ulic.

Schyłek popularności kataryniarzy przyniosła pierwsza wojna światowa i postęp technologiczny. Instrumenty mechaniczne zostały wyparte przez płyty gramofonowe i radio. Po II wojnie światowej, kiedy Warszawa podniosła się z gruzów, z inicjatywy Dzielnicowej Rady Narodowej Śródmieście i Muzeum Rzemiosł Artystycznych i Precyzyjnych w Warszawie, zrodził się pomysł aby dźwięki katarynki tchnęły ducha przedwojennej Warszawy w odbudowaną Starówkę.

Pierwszym powojennym kataryniarzem był pan Jan Gorczewski, po nim kilku chętnych próbowało tego fachu, aż pod koniec lat 70 konkurs na Warszawskiego Kataryniarza wygrał Leszek Zmaza, którego postać utrwaliła się w pamięci warszawiaków.

W 1999 r. jego miejsce zajął Piotr Bot, który odkupił od Leszka katarynkę i dobrał sobie papuziego kompana na wzór XIX wiecznych kataryniarzy, którzy często występowali ze zwierzętami. Podróżował z katarynką po całej Polsce, a także wyjeżdżał za granicę, między innymi był w Japonii (EXPO 2005) czy w Watykanie, gdzie grał dla Jana Pawła II.

Od listopada 2018 roku na Starówce spotkać można śpiewającego Kataryniarza Jana (Jan Jastrzębski), który dba o klimat Warszawskiego Rynku poprzez sentymentalny repertuar retro i elegancki strój przypominający artystów dwudziestolecia międzywojennego.

Dlaczego tradycja Warszawskiego Kataryniarza ma dziś znaczenie? To przede wszystkim żywe wspomnienie historii, budzące nostalgię za przedwojenną duszą miasta, która odradza się w sercu odrestaurowanej Starówki. Kataryniarz tworzy klimatyczną atmosferę, która zachęca do refleksji i afirmuje tożsamość Warszawy jako miejsca z duszą.